Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego

Duchowa Adopcja (DA) to modlitwa w intencji adoptowanego dziecka oraz jego rodziców. Trwa dziewięć miesięcy – mniej więcej tyle, ile ciąża kobiety. W Naszym Sanktuarium można podjąć dzieło Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego 25 marca w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego na mszy świętej wieczornej.

 

Duchową Adopcję Dziecka Poczętego zainicjowała Błękitna Armia Matki Bożej Fatimskiej. Informacje na temat tej inicjatywy przeniknęły do Polski za pośrednictwem artykułu Pawła Milcarka, zamieszczonego w „Rycerzu Niepokalanej” ze stycznia 1987 roku. W Polsce inicjatywa zakiełkowała w kościele pw. Ducha Świętego oo. Paulinów w Warszawie przy ul. Długiej. Powstała grupa pod nazwą Straż Pokoleń. Pierwszej Duchowej Adopcji dokonano 2 lutego 1987 roku.

Na początku 1994 roku powołano do życia ogólnopolski Ruch Krzewienia Duchowej Adopcji, pod patronatem Przeora Jasnej Góry. 25 i 26 marca 1994 roku na Jasnej Górze w Częstochowie odbyła się promocja Duchowej Adopcji i pierwsze przyrzeczenia przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Królowej Polski.

Czym jest?

Duchowa Adopcja jest ślubem, którego treścią jest modlitewne zobowiązanie podjęte przez konkretną osobę w intencji ocalenia zagrożonego życia dziecka w łonie matki oraz sprawiedliwego i prawego życia po urodzeniu – dziecka, którego imię znane jest jedynie Bogu.

Istotą Duchowej Adopcji jest codzienna modlitwa, trwająca przez dziewięć miesięcy i obejmująca specjalną modlitwę w intencji dziecka i jego rodziców oraz jedną z tajemnic Różańca, a także dobrowolnie podjęte praktyki religijne, takie jak: Komunia Święta, post, aktywne wspieranie dzieł charytatywnych (pomoc samotnym matkom, rodzinom wielodzietnym, osobom starszym, chorym itd.). Bardzo cennym zobowiązaniem może być także pozyskiwanie nowych zwolenników Duchowej Adopcji oraz apostolstwo w obronie życia.

 

Istota przyrzeczeń

W znaczeniu religijnym i teologicznym ślub jest uczynioną Bogu obietnicą dokonania lub zaniechania czegoś, zaś przedmiotem tej obietnicy jest dobro wyższe, przekraczające to, do czego jesteśmy zobowiązani z samego prawa, naturalnego czy pozytywnego. I tak np. nie może być przedmiotem ślubowania uczestnictwo w niedzielnej lub świątecznej Mszy świętej, gdyż do tego zobowiązani jesteśmy na mocy prawa Bożego i kościelnego. Możemy natomiast ślubować dodatkowy udział w Eucharystii czy innych nabożeństwach. Przedmiotem ślubowania może też być zaniechanie czegoś. Może to się wyrażać w pewnych ograniczeniach, dotyczących np. używek, godziwej rozrywki, spożywania pokarmów (post).

W wypadku Duchowej Adopcji podstawowym przedmiotem ślubowania jest modlitwa w intencji poczętego dziecka i jego rodziców (jedna tajemnica Różańca przez dziewięć miesięcy) i podjęcie ofiary (w dowolnej formie) wynagrodzenia Bogu za grzechy dzieciobójstwa.

Ślubowanie jest ważne, gdy następuje z wolnego i świadomego wyboru ślubującego. Każdy zobowiązany jest do przemyślenia decyzji, którą ma podjąć, bowiem niedotrzymanie złożonej obietnicy, lekceważenie i zaniedbywanie zobowiązań wynikających ze ślubowania jest nieuporządkowaniem moralnym, a jako takie jest grzechem. Ślub Duchowej Adopcji jest ślubem czasowym, trwającym dziewięć miesięcy, a więc przeciętny okres przebywania dziecka w łonie matki od chwili poczęcia do urodzenia.

Ślubowanie Bogu ma również wielką wartość religijną dla samego ślubującego – umacnia bowiem jego postawę wewnętrzną, bardziej mobilizuje do gorliwego życia chrześcijańskiego, pogłębia więź człowieka z Bogiem. I chociaż niektórzy krytykują śluby, uważając je za ograniczenie człowieka i jego swobody, to jednak trzeba podkreślić, że takie „ograniczenie” jest jak najbardziej godne, gdyż dokonuje się przez wolny ludzki wybór, osobistą decyzję – jest więc wyrazem pełnej wolności uzyskiwanej w ofiarnym oddaniu się Bogu.

Kto może podjąć adopcję?

Osoba, która podejmuje Duchową Adopcję, spełnia zaszczytny akt ofiary. Chociaż dziecka nigdy nie zobaczy, nie przytuli, nie przygarnie do serca, broni jego życia. Wypowiadając słowa modlitwy, prosi również Jezusa o zmianę nastawienia rodziców do zagrożonego dziecka, o nowe, poprawne ukształtowanie ich psychiki, by zrozumieli, że rodzina jest niezastąpioną wspólnotą, ale spełni swą rolę tylko wtedy, gdy będzie zbudowana na wzajemnej miłości. Bardzo ważne jest, by Duchową Adopcję podjęli zwłaszcza ludzie młodzi – uczniowie, studenci, młode małżeństwa. Jeśli bowiem podejmą ofiarę modlitwy o ocalenie od zagłady jednego nieznanego im dziecka, to nie dopuszczą nigdy do śmierci własnego poczętego dziecka.

Podjęcie Duchowej Adopcji jako modlitewnego indywidualnego zobowiązania zapoczątkowuje zbiorowe przyrzeczenie złożone przez grupę osób w kościele, w czasie uroczystej Mszy świętej lub nieszporów, w jedno ze świąt (np. Matki Bożej, najlepiej w święto Zwiastowania). Samej uroczystości przyrzeczeń powinno się nadać bogatą oprawę. Możliwe jest również przyrzeczenie poza kościołem, na przykład podejmowane przez osoby starsze, chore, niepełnosprawne, a złożone później na ręce kapłana.

Święta Boża Rodzicielko i Matko Dobrej Rady! Przyrzekamy Ci, z oczyma utkwionymi w Żłóbek Betlejemski, że odtąd staniemy wszyscy na straży budzącego się życia. Walczyć będziemy w obronie każdego dziecięcia i każdej kołyski równie mężnie, jak ojcowie nasi walczyli o byt i wolność narodu płacąc obficie własną krwią. Gotowi jesteśmy raczej śmierć ponieść, aniżeli śmierć zadać bezbronnym. Dar życia uważać będziemy za największą łaskę Ojca Wszelakiego Życia i za najcenniejszy Skarb Narodu.
Z „Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego” – 1956 r.

 

Owoce duchowej adopcji

Duchowa adopcja skutecznie leczy głębokie zranienia wewnętrzne spowodowane grzechem aborcji. Pozwala matkom odzyskać wiarę w Boże Miłosierdzie, przynosząc pokój ich sercom. Jako bardzo konkretny, bezinteresowny i osobisty dar (modlitwy, ofiary, post), pomaga w szczególności ludziom młodym kształtować charakter, walczyć z egoizmem, odkrywać radość odpowiedzialnego rodzicielstwa, uzdalniając do postrzegania miłości i seksu oczyma Boga. Ucząc systematycznej modlitwy i pozytywnego działania pogłębia kontakt z Bogiem. Pomaga odkrywać głęboki sens zaniedbanych praktyk ascetycznych. Może się stać czynnikiem odrodzenia wspólnej modlitwy i miłości w rodzinie.

Jak krzewić modlitwę duchowej adopcji?

Należy uzyskać zgodę księdza proboszcza na przeprowadzenie przyrzeczeń duchowej adopcji w kościele parafialnym. Można skontaktować się z ośrodkami duchowej adopcji, gdzie można pozyskać materiały, pełne informacje oraz pomoc w przeprowadzeniu przyrzeczeń.

MODLITWA CODZIENNA

Panie Jezu,
za wstawiennictwem Twojej Matki, Maryi,
która urodziła Cię z miłością,
oraz za wstawiennictwem św. Józefa,
człowieka zawierzenia,
który opiekował się Tobą po narodzeniu,
proszę Cię w intencji tego nie narodzonego dziecka,
które duchowo adoptowałem,
a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady.
Proszę, daj rodzicom miłość i odwagę,
aby swoje dziecko pozostawili przy życiu,
które Ty sam mu przeznaczyłeś.
Amen.

Przykazania kościelne

Konferencja Episkopatu Polski przyjęła nowelizację IV przykazania kościelnego dotyczącego postu i wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych. Katolicy powinni zachować post we wszystkie piątki, zaś w czasie Wielkiego Postu także powstrzymać się od zabaw.

 

W praktyce oznacza to, że piątki nadal mają zachować charakter pokutny, jednak zakaz uczestniczenia w zabawach został ograniczony do Wielkiego Postu. Nowa wersja tego przykazania kościelnego wraz z wykładnią została przeznaczona do promulgacji w czasie 364. Zebrania Plenarnego KEP, które odbyło się w Warszawie w dniach 12-13 marca 2014 r.

Publikujemy tekst uchwały Konferencji Episkopatu oraz aktualną wykładnię pięciu przykazań kościelnych:

Uchwała nr 15/364/2014 Konferencji Episkopatu Polski z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie zatwierdzenia IV przykazania kościelnego i promulgacji jednolitego tekstu przykazań kościelnych po ich nowelizacji wraz z wykładnią

Podczas 362. Zebrania Plenarnego KEP, które odbyło się w Wieliczce w dniach 21-22 czerwca 2013 roku, dokonano nowelizacji IV przykazania kościelnego. W miejsce dotychczasowego zapisu, który brzmi: „Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach” – przyjęto nowe brzmienie: „Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach”.

Jak wynika z nowego brzmienia przykazania, okres formalnego zakazu zabaw został ograniczony do Wielkiego Postu. Nie zmienia to jednak w niczym dotychczasowego charakteru każdego piątku jako dnia pokutnego, w którym katolicy powinni „modlić się, wykonywać uczynki pobożności i miłości, podejmować akty umartwienia siebie przez wierniejsze wypełnianie własnych obowiązków, zwłaszcza zaś zachowywać wstrzemięźliwość” (por. kan. 1249-1250).

364. Zebranie Plenarne KEP, które odbyło się w Warszawie w dniach 12-13 marca 2014 r., określiło zasady dotyczące promulgacji nowelizacji IV przykazania kościelnego.

Nowa wersja przykazań kościelnych, w formie ujednoliconej wraz z wykładnią, zostanie podana do wiadomości, a tym samym promulgowana, poprzez rozesłanie do wszystkich kurii diecezjalnych. Zostanie również zamieszczona w Aktach Konferencji Episkopatu Polski.

Jednolity tekst przykazań kościelnych wraz z wykładnią stanowi załącznik niniejszej uchwały.

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

+ Stanisław Gądecki
Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

+ Wojciech Polak
Sekretarz Generalny
Konferencji Episkopatu Polski

Pięć przykazań kościelnych:

1. W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych.
2. Przynajmniej raz w roku przystąpić do Sakramentu Pokuty.
3. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię świętą.
4. Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach.
5. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła.

 

Wykładnia dla pierwszego, trzeciego i czwartego przykazania kościelnego

Pierwsze przykazanie kościelne:

„W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych”.

Na terytorium Polski, świętami nakazanymi poza niedzielami są:
– 1 stycznia, Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi
– 6 stycznia, Uroczystość Objawienia Pańskiego (tzw. Trzech Króli)
– czwartek po Uroczystości Trójcy Świętej, Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (tzw. Boże Ciało)
– 15 sierpnia, Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (Matki Bożej Zielnej)
– 1 listopada, Uroczystość Wszystkich Świętych
– 25 grudnia, Uroczystość Narodzenia Pańskiego (Boże Narodzenie).

W niedzielę oraz inne dni świąteczne nakazane wierni są zobowiązani uczestniczyć we Mszy świętej oraz powstrzymywać się od wykonywania prac niekoniecznych, czyli tych prac i zajęć, które utrudniają:
– oddawanie Bogu czci,
– przeżywanie radości właściwej dniowi świątecznemu,
– korzystanie z należytego odpoczynku duchowego i fizycznego (zob. kan. 1247 KPK).

Nakazowi uczestniczenia we Mszy świętej czyni zadość ten, kto bierze w niej udział, gdziekolwiek jest odprawiana w obrządku katolickim (nie tylko rzymskim), bądź w sam dzień świąteczny, bądź też wieczorem dnia poprzedzającego (zob. kan. 1248 § 1 KPK).

Jeśli z braku kapłana lub z innej poważnej przyczyny nie można uczestniczyć w Eucharystii, zaleca się bardzo, ażeby wierni brali udział w liturgii Słowa, gdy jest ona odprawiana w kościele parafialnym lub innym świętym miejscu według przepisów wydanych przez biskupa diecezjalnego, albo poświęcali odpowiedni czas na modlitwę indywidualną w rodzinie lub grupach rodzin (zob. kan. 1248 § 2 KPK).

 

Trzecie przykazanie kościelne:

„Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię świętą.”

Okres Wielkanocy obejmuje czas od Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego do Niedzieli Zesłania Ducha Świętego.

– Podczas 205. Konferencji Episkopatu Polski Biskupów Diecezjalnych, która odbyła się w Warszawie, dnia 21 marca 1985 roku, Konferencja Episkopatu Polski ustaliła, że okres, w którym obowiązuje czas Komunii wielkanocnej, obejmować będzie okres od Środy Popielcowej do Niedzieli Trójcy Świętej.

 

Czwarte przykazanie kościelne:

„Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach”.

– Post obowiązuje w Środę Popielcową i w Wielki Piątek wszystkich między osiemnastym a sześćdziesiątym rokiem życia (zob. KPK 1251-1252).

– Wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych obowiązuje w Środę Popielcową oraz piątki całego roku z wyjątkiem uroczystości (zob. KPK 1251). Dotyczy wszystkich, którzy ukończyli czternasty rok życia. Zachęca się do zachowania wstrzemięźliwości także w Wigilię Narodzenia Pańskiego.

– Uzasadniona niemożliwość zachowania wstrzemięźliwości w piątek (np. zbiorowe żywienie) domaga się od chrześcijan podjęcia innych form pokuty.

– Powstrzymywanie się od zabaw sprzyja opanowaniu instynktów i sprzyja wolności serca (zob. KKK 2043). Obowiązuje we wszystkie dni Wielkiego Postu.

– Nowelizacja zapisu czwartego przykazania nie zmienia w niczym dotychczasowego charakteru każdego piątku jako dnia pokutnego, w którym katolicy powinni „modlić się, wykonywać uczynki pobożności i miłości, podejmować akty umartwienia siebie przez wierniejsze wypełnianie własnych obowiązków, zwłaszcza zaś zachowywać wstrzemięźliwość” (zob. kan. 1249-1250). Wyjątkiem są jedynie przypadające wtedy uroczystości. Jeśli zatem w piątek katolik chciałby odstąpić ze słusznej przyczyny od pokutnego przeżywania tego dnia, winien uzyskać odpowiednią dyspensę.

Za zgodność:

+ Wojciech Polak
Sekretarz Generalny
Konferencji Episkopatu Polski

Warszawa, dnia 14 marca 2014 r.

 

 

 

Domowy Kościół- w myśl założyciela i nie tylko

Domowy Kościół to gałąź rodzinna Ruchu Światło-Życie. Założycielem tego Ruchu jest sługa Boży ksiądz Franciszek Blachnicki, który w swojej pracy kapłańskiej dostrzega problem, który sam przeżył:

„Nawet wypełnianie praktyk religijnych proponowanych przez Kościół, nie wystarcza do przezywania dojrzałej Wiery.” To skłoniło go do konkretnych działań duszpasterskich, których owocem było powstanie Oaz Rekolekcyjnych dla dzieci i młodzieży, a następnie dla rodzin-ponieważ doszedł do przekonania ,że życie wiary musi mieć początek, oraz środowisko wzrostu w rodzinie. Ksiądz Blachnicki w podręczniku Oazy Nowego Życia dla rodzin stwierdza, że celem Domowego Kościoła jest budowanie wspólnoty rodzinnej.

Aktualne Zasady Domowego Kościoła precyzują, że Domowy Kościół zwraca szczególną uwagę na duchowość małżeńską, czyli dążenie do Świętości w jedności ze współmałżonkiem. Chcąc pomóc małżonkom trwającym w związku sakramentalnym , w budowaniu między nimi prawdziwej jedności małżeńskiej , która jednocześnie stwarza najlepsze warunki do wychowania dzieci w duchu chrześcijańskim( zasady DK pkt10)

Ruch Domowy Kościół jest częścią ogólniejszego polskiego, posoborowego ruchu odnowy i ewangelizacji pod nazwą „Światło-Życie”, zwanego popularnie ruchem oazowym, obejmującego dzieci, młodzież szkół średnich, studentów, młodzież pracującą i dorosłych.

Wspólnoty rodzinne w ramach tego ruchu, oprócz celów i metod wspólnych dla całego ruchu, posiadają własne cele i metody, zmierzające do budowania swoistej duchowości małżeńskiej i rodzinnej streszczającej się w idei Domowego Kościoła.

Podstawowym elementem w strukturze ruchu Domowy Kościół, jest Krąg Rodzinny  składający się z 4-7 par małżeńskich spośród których jedno z nich spełnia zadania pary animatorskiej. Para animatorska czuwa nad prawidłowym rozwojem kręgu w kontekście poszukiwania Boga i jest odpowiedzialna za rozwój przyjaźni, jedności i miłości wewnątrz samego kręgu. Przy każdej wspólnocie oazy Domowy Kościół jest ustanowiony kapłan moderator jako doradca i kierownik duchowy. Rola kapłana jest bardzo ważna- poświęca on swoje zainteresowania, serce i trochę czasu ( 3godziny miesięcznie) do ciągłego czuwania, pomocy, zachęty, rady, naprostowania i ukierunkowania ku celom istotnym gdy zajdzie taka potrzeba.

Formując się w Domowym Kościele pary małżeńskie  wraz z księdzem spotykają się w swoich domach, raz w miesiącu gdzie przy kawie i ciastku rozmawiają o sprawach  życia codziennego i duchowego. Wspólnie modlą się i rozważają Pismo Święte. Jednak zasadnicza formacja następuje w systematycznej pracy nad sobą , swoim małżeństwem i rodziną w codziennej modlitwie, w czytaniu i rozważaniu Słowa Bożego, comiesięcznym dialogu małżeńskim a także poprzez udział w rekolekcjach wakacyjnych i nie tylko. 

 

Wspólnota Domowego Kościoła przy Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Piekoszowie  powstała w 2009 roku .Opiekunem został Ksiądz Zygmunt Kwieciński, aktualny proboszcz. Przez pierwszy okres istnienia wspólnoty (1,5 roku) prowadziła nasze spotkania para pilotująca z Kielc -małżeństwo Tadeusz i Irenka Świerczowie, którzy przekazali nam wiele cennych informacji dotyczących formacji we wspólnocie. Świadectwo ich życia utwierdzało nas w tym jak wspaniałą drogą dla małżonków jest Domowy Kościół.

8 lutego 2011 nastąpiło uroczyste zakończenie okresu pilotażu i przystąpienie do wspólnoty Domowego Kościoła.

Obecnie  opiekunem kręgu jest ksiądz Andrzej Kozieł, animatorami Anna i Andrzej Gos z Rudy Strawczyńskiej (troje dzieci), a pozostałe małżeństwa to Elżbieta i Grzegorz Wawrzeńczykowie z Micigozdu ( troje dzieci), Aneta i Grzegorz Szczęśni z Piekoszowa  ( czworo dzieci) oraz Magdalena i Robert Rózgowie z Piekoszowa ( dwoje dzieci).

Myślę, że jesteśmy niezwykłym kręgiem. Przez te 3 lata przeżywamy razem narodziny dzieci, pogrzeby, choroby, dojrzewanie dzieci, kryzysy małżeńskie, biedę, serdeczność, jedni tracą pracę inni ją dają. Ta intensywność  zdarzeń  przybliża nas do Boga. Jesteśmy Mu za to wdzięczni, że nas połączył w tej formacji i uczynił pożytecznymi dla siebie i innych. Poza spotkaniami formacyjnymi spotykamy się rekreacyjnie, co sprzyja pogłębianiu przyjaźni również pomiędzy naszymi dziećmi.

Trwając we wspólnocie odkrywamy Prawdę o Bogu i Jego wielkiej Miłości, która jest nas w stanie podnieść ,dodać sił i napełnić radością. Zainteresowanych zapraszamy do kontaktu z księdzem Andrzejem  41-306-10-16

Anetą i Grzegorzem Szczęsnymi tel. 889061209, [email protected]

Anną i Andrzejem Gos Tel. 503435071

 

                                                                                              Anna i Andrzej

Nabożeństwa pasyjne

W okresie Wielkiego Postu w naszym Sanktuarium nabożeństwa pasyjne będą sprawowane wg następującego porządku: 

– Droga Krzyżowa dla dzieci – w środy o 16.00;

– Droga Krzyżowa dla dorosłych – w piątki o 16.00;

– Droga Krzyżowa dla młodzieży – w piątki po Mszy Świętej o godz. 17.00;

– Gorzkie Żale z kazaniem pasyjnym – w niedziele o 16.30.

Ósmy marca w Naszym Sanktuarium

Sobota 8 marca będzie szczególnym dniem w Naszej Wspólnocie Parafialnej. Jak każdego ósmego dnia miesiąc będziemy oddawać cześć Matce Bożej Miłosierdzia – Naszej Patronce. Msze Święte tego dnia będą odprawione o godz. 7.00; 12.00 i 17.00. Na Mszy Świętej o 12.00 będziemy modlić się w nowennie za żywych, zaś o 17.00 będziemy polecać w nowennie zamarłych. Po Mszy Świętej o 17.00 będzie miało miejsce czuwanie modlitewne, które zakończy się o 21.00 odśpiewaniem Apelu Jasnogórskiego i błogosławieństwem. Przybądźmy tego dnia do Naszego Sanktuarium i oddajmy cześć Naszej Matce.