JUBILEUSZ 1976-2026

Pięćdziesiąt lat wspólnej drogi

Siostry Szkolne de Notre Dame w Piekoszowie

Kiedy 18 sierpnia 1976 roku cztery Siostry Szkolne de Notre Dame przyjechały do Piekoszowa, przeznaczone dla nich pomieszczenia nie były jeszcze gotowe. Z tego skromnego początku wyrosła obecność, która trwa nieprzerwanie już pół wieku.

Wszystko zaczęło się od posłania czterech sióstr

Pierwszą wspólnotę tworzyły siostry M. Lidia Szotkowska, M. Paulina Strach, M. Leonetta Śnieżek i M. Beniamina Kogut. Przyjechały z Opola razem z przełożoną prowincjalną, siostrą M. Hilarią Hatko, która przedstawiła je ordynariuszowi diecezji kieleckiej, biskupowi Janowi Jaroszewiczowi.

Każda z sióstr otrzymała określone zadanie. Siostra M. Lidia, przybyła z Białej Prudnickiej, została przełożoną nowej wspólnoty. Siostra M. Paulina z Krzydliny Małej miała prowadzić dom i przygotowywać posiłki dla księży wikariuszy. Siostrze M. Leonetcie powierzono katechizację w Piekoszowie, a siostrze M. Beniaminie – w Jaworzni.

Nie mogły jednak od razu zamieszkać w nowym miejscu. Zatrzymały się u sióstr w Chełmcach i stamtąd dojeżdżały do pracy. Już 22 sierpnia, zaledwie cztery dni po przyjeździe, siostry katechetki razem z przełożoną uczestniczyły w Mszy Świętej rozpoczynającej nowy rok katechetyczny. Ksiądz dziekan Stanisław Kurdybanowski, ówczesny proboszcz parafii, powitał je w imieniu parafian i życzył im Bożego błogosławieństwa.

Do Piekoszowa przeprowadziły się 28 sierpnia, choć remont wciąż nie był ukończony. Dwa dni później przywiozły z Chełmiec pozostałą część bagażu. Urządzanie domu zaczynały niemal od podstaw. Z Opola, Krzydliny Małej, Strumienia, Głubczyc i Białej Prudnickiej przychodziły paczki z najpotrzebniejszymi przedmiotami. Pomoc innych domów zgromadzenia pozwalała krok po kroku tworzyć miejsce, które miało służyć siostrom przez kolejne lata.

Od początku mogły liczyć także na życzliwość miejscowych księży i parafian. Wspólnota nie pozostawała na uboczu życia parafii. Już 6 września siostra M. Lidia objęła obowiązki zakrystianki. Dwa dni później siostry po raz pierwszy uczestniczyły w odpuście ku czci Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Zobaczyły wtedy liczne grupy wiernych przybywających do Sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia z okolicznych miejscowości i z Kielc.

Przyjechały do sanktuarium osiem lat po koronacji łaskami słynącego obrazu, której 8 września 1968 roku dokonał kardynał Stefan Wyszyński. Uroczystość zgromadziła około 70 tysięcy wiernych i ożywiła ruch pielgrzymkowy. Posługa sióstr rozpoczęła się więc w czasie, gdy Piekoszów coraz mocniej zaznaczał swoje miejsce na religijnej mapie regionu.

Jesienią 1976 roku porządkowało się życie nowej wspólnoty. Odbyły się pierwsze odwiedziny przedstawicielek władz generalnych zgromadzenia, a Sługa Boży ks. prałat Wojciech Piwowarczyk z Kielc podjął się regularnej posługi spowiednika sióstr. W grudniu przywieziono ostatnie potrzebne meble i wyposażenie, a podczas rekolekcji adwentowych siostry razem z całą parafią uczestniczyły w uroczystym poświęceniu jej Najświętszemu Sercu Pana Jezusa.

Pierwszą Wigilię spędziły wspólnie z miejscowymi kapłanami oraz osobami pomagającymi na plebanii. Ksiądz prałat Stanisław Kurdybanowski podziękował im wówczas za to, co zdążyły już zrobić dla parafii. Po kilku miesiącach nie były jedynie nowymi mieszkankami domu przy kościele. Miały już swoje obowiązki, uczniów, znajomych i miejsce w życiu wspólnoty.

Katecheza, która wykraczała poza lekcję

Praca z dziećmi i młodzieżą wynikała wprost z charyzmatu zgromadzenia. Siostry Szkolne de Notre Dame powstały jako wspólnota nauczycielska i wychowawcza. Założone w 1833 roku przez błogosławioną Marię Teresę od Jezusa Gerhardinger zgromadzenie łączy życie zakonne z odpowiedzialnością za wychowanie człowieka i budowanie jedności.

W Piekoszowie katecheza od początku pozostawała głównym polem działalności sióstr, ale nie ograniczała się do szkolnej klasy. Organizowały spotkania, pielgrzymki, przedstawienia, ogniska i wyjazdy. Prowadziły Rycerstwo Niepokalanej, Eucharystyczny Ruch Młodych, schole i krąg biblijny. Urządzały obozy wędrowne, rajdy, rekolekcje oraz wypoczynek religijny dla dzieci z uboższych rodzin.

Kronika pozwala zobaczyć, jak wyglądało to w praktyce. W marcu 1977 roku siostra M. Miriam Śnieżek ozdobiła religijnymi malowidłami odnowiony punkt katechetyczny w Jaworzni. W czerwcu siostry M. Leonetta i M. Beniamina pojechały z młodzieżą klasy ósmej do Niepokalanowa. Siostra M. Leonetta przygotowywała z młodymi przedstawienia i jasełka. Z okazji czterdziestolecia kapłaństwa księdza prałata Stanisława Kurdybanowskiego opracowała misterium powołaniowo-dziękczynne, wystawione podczas uroczystej Sumy w maju 1978 roku.

Siostry uczyły wiary również poprzez proste gesty. Przed Wielkanocą 1979 roku dzieci należące do Rycerstwa Niepokalanej w Jaworzni przygotowały koszyczki ze słodyczami i zaniosły je chorym oraz osobom starszym. W tym samym roku siostry uczestniczyły w Częstochowie w spotkaniu osób konsekrowanych z papieżem Janem Pawłem II, a młodzieży bierzmowanej towarzyszyły w pielgrzymce na Jasną Górę.

Nie zaniedbywały przy tym własnego przygotowania. Regularnie uczestniczyły w rekolekcjach i dniach skupienia organizowanych przez zgromadzenie oraz diecezję. Pogłębiały wiedzę podczas zajęć prowadzonych w Kielcach przez profesorów Wyższego Seminarium Duchownego. Podejmowały też studia, uzyskując tytuły zawodowe magistra teologii. Zdobywane wykształcenie służyło codziennej pracy katechetycznej i coraz pełniejszemu towarzyszeniu młodym ludziom.

„Chrystus jest osią naszej wspólnoty” – zapisała w styczniu 1978 roku siostra M. Hilaria, życząc, aby piekoszowski dom promieniował wewnętrzną wolnością i radością, zbliżając ludzi do Boga i do siebie nawzajem.

Między szkołą, kościołem i domem

Historia sióstr w Piekoszowie nie jest wyłącznie historią związaną z prowadzeniem katechezy. Równie ważna była troska o sanktuarium. Siostry sprzątały prezbiterium i zakrystię, dbały o ołtarze i bieliznę kościelną, układały kwiaty oraz przygotowywały dekoracje na uroczystości i poszczególne okresy roku liturgicznego.

Inna część ich pracy rozgrywała się w domu parafialnym. Przygotowywały posiłki, przyjmowały gości, pomagały kapłanom i troszczyły się o kleryków przyjeżdżających na dni seminaryjne. W kronice szczególnie często pojawia się tutaj siostra M. Paulina, odpowiedzialna za ich przyjęcie i wyżywienie.

Siostry dzieliły z parafią chwile radosne i bolesne. Obchodziły jubileusze kapłańskie i zakonne, uczestniczyły w odpustach i pielgrzymkach, ale pomagały również wtedy, gdy trzeba było przygotować pogrzeb lub wesprzeć dom parafialny. Tak było w czerwcu 1981 roku po śmierci księdza prałata Stanisława Kurdybanowskiego. W pogrzebie, któremu przewodniczył biskup Stanisław Szymecki, uczestniczyło około 120 kapłanów. Siostry z Chełmiec przez dwa dni pomagały w pracach związanych z uroczystościami.

W 2001 roku wspólnota obchodziła 25-lecie obecności w Piekoszowie. Na jubileusz przybyły siostry z wielu domów prowincji. Był to powrót do miejsca, z którym wiele z nich związało część swojego życia. Jedne pracowały tutaj przez lata, inne przyjeżdżały na zastępstwa, jeszcze inne wspierały piekoszowski dom w najważniejszych chwilach.

Miarą wpływu zgromadzenia na miejscową wspólnotę stały się także powołania. Z Piekoszowa i Chełmiec wyszły dziewczęta, które same obrały życie zakonne. Parafia, która w 1976 roku przyjęła pierwsze cztery siostry, z czasem zaczęła posyłać do zgromadzenia własne córki.

Ta historia trwa

Jubileusz 50-lecia nie zamyka działalności sióstr w Piekoszowie. Ich posługa trwa nadal, a obecna czteroosobowa wspólnota podejmuje zadania dobrze znane z wcześniejszych kart kroniki.

Siostra M. Jana Wojtarowicz jest przełożoną domu i zakrystianką sanktuarium. Przygotowuje kościół do liturgii, troszczy się o kwiaty i dekoracje. Siostra M. Tarcyzja Chmura, emerytowana katechetka, czuwa nad codziennym życiem domu, prowadzi kuchnię i współpracuje z parafianami. Siostra M. Enryka Kopeć, również emerytowana katechetka, prowadzi dziecięce Rycerstwo Niepokalanej. Siostra M. Kamila Stolarczyk katechizuje w szkole podstawowej, prowadzi scholę dziecięcą, która posługuje na Mszy Świętej z udziałem dzieci sprawowanej o godzinie 11:15.

Siostry nadal organizują spotkania, są blisko ludzkich spraw. Zmieniły się szkoła, język katechezy i sposób spędzania wolnego czasu przez ludzi, lecz sens tej pracy pozostał ten sam: być blisko, wychowywać i pomagać w odkrywaniu Boga.

Dla parafian ta historia ma konkretne twarze. Jedni pamiętają siostry z lekcji religii, inni z prób scholi i jasełek, z pielgrzymek albo spotkań Rycerstwa Niepokalanej. Są też ci, którzy kojarzą je przede wszystkim z zakrystią, z pięknymi kompozycjami kwiatowymi przy ołtarzu, kuchnią na plebanii lub pomocą udzieloną w ważnej chwili.

Szczególne miejsce w pamięci piekoszowskiej wspólnoty zajmuje śp. s. Wanda Gołąbek, która z oddaniem pracowała jako katechetka, przygotowywała dzieci do Pierwszej Komunii Świętej i troszczyła się o oprawę liturgii, a także prowadziła Rycerstwo Niepokalanej oraz organizowała szkolne konkursy religijne. Zapamiętano ją jako osobę serdeczną, pracowitą i pełną matczynej troski, obecną zarówno w szkole, jak i w codziennym życiu parafii. Tym boleśniej przyjęto wiadomość, że odeszła tak nagle i zdecydowanie zbyt wcześnie – zmarła 18 sierpnia 2023 roku, mając zaledwie 54 lata. Pozostawiła jednak w Piekoszowie trwały ślad, zapisany nie tylko w parafialnych kronikach, lecz przede wszystkim w pamięci tych, których uczyła, przygotowywała do sakramentów I prowadziła ku Bogu.

W historii obecności w piekoszowie Sióstr szkolnych De Notre Dame najważniejsza jest ciągłość. Siostry nie przyjechały do Piekoszowa na czas jednego przedsięwzięcia. Zamieszkały tutaj i podzieliły codzienność kolejnych pokoleń parafian.

Jubileusz 50-lecia jest podziękowaniem za wszystkie siostry, które tę drogę tworzyły: za prowadzone lekcje, przygotowane dekoracje, pielgrzymki, przedstawienia, rozmowy i zwykłą obecność. To z takich elementów tworzy się pół wieku wspólnej historii.

Siostry wpisujące się w historię piekoszowskiej placówki

Pierwsza wspólnota – 1976 rok

• M. Lidia Szotkowska – pierwsza przełożona i zakrystianka
• M. Paulina Strach – prowadzenie domu i przygotowywanie posiłków
• M. Leonetta Śnieżek – katechetka w Piekoszowie
• M. Beniamina Kogut – katechetka w Jaworzni

Siostry posługujące w kolejnych latach

• M. Alberta
• M. Barbara
• M. Lucjana
• M. Feliksa
• M. Henryka
• M. Hiacynta
• M. Klaudia
• M. Natalia
• M. Natanaela
• M. Renata
• M. Dorota
• M. Chryzanta
• M. Aniela
• M. Bogumiła
• M. Marianna
• M. Wanda

Siostry pełniące konieczne zastępstwa

• M. Paula
• M. Ludmiła
• M. Daniela
• M. Augustyna

Obecna wspólnota

• M. Jana Wojtarowicz
• M. Tarcyzja Chmura
• M. Enryka Kopeć
• M. Kamila Stolarczyk

Siostry pochodzące z Piekoszowa

• M. Ave
• M. Grażyna
• M. Mariola
• M. Wirginia
• M. Stanisława
• M. Sylwia
• M. Kamila
• M. Estera
• M. Cecylia

Siostry pochodzące z Chełmiec

• M. Ligia
• M. Aniela